Negentientoen - Benny Neyman

Weet je, ik ben nooit meer zo gelukkig geweest als in negentientoen

We liepen als twee verliefde tieners een beetje lang het strand

En het werd al zomer

Een zomer als nooit tevoren

Een zomer die maar eens in de zoveel jaar voorkomt

En er leek geen eind aan te komen

Maar dat bleek achteraf een leugen

Op je blote voeten deed je mij een beetje denken

Aan een vrolijk dartelend veulen

En ik weet nog, ik herinner mij nog heel goed

Wat je tegen mij zei die dag in negentientoen

Heel lang geleden

Een eeuwigheid geleden

Weet je nog, dat niemand het nog weten mocht

Stiekem sliepen wij dat jaar

Haast elke nacht met elkaar

Smoorverliefd liepen we over het Noordzeestrand

Hand in hand in negentientoen

Sindsdien zijn er maanden en jaren verstreken

Maar het lijkt nog of het gisteren was

Ik moet weer aan je denken

Waar ben je?

Wat doe je?

Denk je nog wel eens aan me?

Ik staar naar de golven die nooit de duinen zullen bereiken

Maar weet je, net zo onbereikbaar ben jij voor mij

Mijn voeten zinken steeds dieper weg in het zand

En ik voel de warmte van de zon branden op mijn huid

Weer net als toen, toen in negentientoen

Een eeuw geleden, een eeuwigheid geleden

Weet je nog, dat niemand het nog weten mocht

Stiekem sliepen wij dat jaar

Haast elke nacht met elkaar

Smoorverliefd liepen we over het Noordzeestrand

Hand in hand in negentientoen