Khabgard - Saad

این دنیا، یه خوابه

منتظرم بیدار شم

یه دشت سبز

که توش راه برم

تا بی‌حال شم

بغضامو قورت بدم

و برات بخونم

آخ!

اگه بتونم

اگه بتونم

این دنیا یه خوابه

بیدارم کن، بپرونم

از درد نباشه هیچی

حتی یه کلوم هم

بیرونم خالی شه و

پُر بشه درونم

آخ!

اگه بتونم

اگه بتونم

کلِ من، یه برکه بود

که پُر شد از ماهیِ مُرده

قدم زد رو جمله‌هام و

جا موند پسِ یه نقطه

شد یه تصویر که

تو هیچ متنی نمی‌گُنجه

هی راه میرم با سرفه

هی راه میرم با سرفه

این دنیا یه خوابه

با هر ذره‌ای که توشه

منم ول، معطل

یه میِ نابی جور شه

پاهامون اسیره کفشِ

کفش اسیره جاده‌ست

گوسفند اسیره خوابِ علف

چوبون تو خوابه دُمبه‌ش

این دنیا یه خوابه

گرگ تو خوابه خوردن

پول تو خوابه دست

اون که بلد بود شمردن

ساز تو خوابه مطرب

چُرت می‌زد بی‌جرعت

خواب تو خوابِ مردن

خواب تو خوابِ مردن

این دنیا یه خوابه

منتظرم بیدار شم

یه دشت سبز

که توش راه برم

تا بی‌حال شم

بغضامو قورت بدم و

برات بخونم

آخ!

اگه بتونم

آخ!

اگه بتونم

من زیرِ چین و چروک پیشونیم

یه شاه مُرده

تو قصره خونه‌ایم

من وارثِ خوابِ این جنونم

اندوهم با یه لبخند سوری

خواب من

کابوسِ فردای سوخته‌ست

شعره امیدِ رو قبر یه گورکَن

جون‌ کن، جون ‌کندم، جون کندن

زنده بمونه

چه رویا، چه دورتر

کلِ دیده‌هات یه خواب بود

وقتی می‌دزدید

رویاتو سیاست

نه جنگِ اول، نه صلحِ آخر

خاموشی رو یه ریتم کُند، ضرب

می‌کوبه تو سرم

ضرب می‌کوبه رو تنم

سوزن ولی هنوزم که بوش میاد

مسخ میشم رو بندِ وجودم

دَم می‌گیرم، دَم

به هوای خوندن، پَر می‌گیرم

رو بالِ پروازی که سوزروندن

بیداری، یه خوابِ دیگه‌ست

تووخوابم

دریا رو سوزوندن

خونِ تو رگ‌هامو جوشوندن

مرزه دیدنامو پوشوندن

زنده‌ها، هم‌دستِ مرگن

چشای کور، هم‌دستِ رنگن

شیشه‌ی شفافِ پنجره‌ها

پشتِ پرده، هم‌دست سنگن

قلبم می‌کوبه، میگه

هنوزم میشه حرف زد

یه دست که تکونم میده

در گوشم میگه برگرد

(میگه برگرد)

(میگه برگرد، میگه برگرد)

این دنیا، یه خوابه

منتظرم بیدار شم

یه دشت سبز

که توش راه برم

تا بی‌حال شم

بغضامو قورت بدم

و برات بخونم

آخ!

اگه بتونم

اگه بتونم

این دنیا یه خوابه

بیدارم کن، بپرونم

از درد نباشه هیچی

حتی یه کلوم هم

بیرونم خالی شه و

پُر بشه درونم

آخ!

اگه بتونم

اگه بتونم