Refigh Ba Tashdid - Sadegh

کنار تخت یه قابِ عکسِ کهنه از قدیم

حصارِ شب بیرونِ این اتاق لعنتی

دوش به دوش اَ بچگی، پشت به پشت تو خستگی

تلخ و شیرین اشک و آه قد کشیدی تا به ماه

شدیم پر از غرور و تازه بودیم نیمه راه

میخواستی آبرورو تا نباشی گیرودار

تو مغزت خسته من پَرَم شکسته

اَه غبار این شهر رو هر دومون نشستش

پس پیچیدم دور ما ، کشیدم پشت پا

ما غرق قله ها ، اَ بین شعله ها

میدوییدیم سمت نور و میجوییدیم هرچی بود و

تا که دیدیم پشتمونو بینمون یه دره دورو

تو اونی که با دل میجنگید و من اونی که با دل میخندید و

ما یه چيزكه سفید تا تَش نیست و باز دوتایی رفیق با تشدید و خاص

ورس دوم

تن برهنه دم صبح ، میخزم به سمت مبل

سیگار که ته کشیده باس بگیرم بسته نو

منگ خواب ،گیجِ گیج، تحفه جات زیر میز

پشتمن هرطرف ، مشکلات برطرف

خلاصه که همه چی روبراهه شکر

همون که آرزوت بود ، بالاخره شد

دوس داری بشنوی تو اَ دهن من

چیزایی رو که واسه من همیشه اَن

اهل اين شهربه من نه میخورن نه خوردن

حرف من بود که اینجا خالیارو پر کرد

کوچیکاِ دیروز که لاتای امروزن

و لاشیای نجیب که آروم و دلسوزن

داداشی من میگم مهم نی هرچی شه

تو گفتی چی دیدم ؟

من گفتم چی میشه

من دادم بت کلید تو گفتی قفل ميخوام من گفتم باختی نیس

تو گفتی بردی باز