Атлантыда -

Вокны маўклівых і высокіх дамоў

глядзяць у вечар надышоўшай вясны.

А ў небе ззяюць тысячы зор, якую сотню гадоў

ужо свецяць, вартуючы нашыя сны.

Назіраюць і сочаць за нашай зямлёй,

глядзяць з увагай на нас з табой.

Скажыце мне, зоры, ці вы бачылі мой край

у старажытныя былыя часы,

князя старога, што свайму сыну казаў: «Ты Раздіму не забывай,

помні: за яе лёс адказваеш ты».

Шмат вырасла дрэваў за гэты час,

цяпер за Радзіму адказвае кожны з нас.

Мы не ідзем у новы дзень, на сонца свет,

спяшаемся схавацца ў едкі дым ад цыгарэт,

запіць сумленне кубкам чорнага віна.

Атлантыда кліча нас (чакае нас), а нас няма.