K2 - VNM

K2, wiem, że spełnię ten sen, idę

U podnóża góry ten jebany szczyt widzę

Od mrozu go pokryła ta biel

Ale widzę ten cel jak Wilhelm Tell

Chwila zadumy, milknę w niej

Taki film mam, kiedy lawina spadnie na stok

Może zginę, bo zniknę w niej

Wejdę tam to pewnego dnia będę żył wiecznie

Więc pieprzę to, że przedsięwzięcie jest niebezpieczne

Ośnieżone skały mijam i

Poluzowała się lina mi, ale chuja w to wbijam i

Idę dalej, mimo że w oczy tu strach mi patrzy

Znam to uczucie, bo jest ludzkie, jestem taki jak ty

Wchodzę na teren lodem i złem skuty

Zepsute podeszwy mam, wchodzi mi śnieg w buty

Nagle melodia góry zagrała mi złe nuty

To niemożliwe jak trzydziesty pierwszy dzień w lutym

Ale prawdziwe, bo leci lawina ta

Obawiałem się tego, blednie mi mina, ja

Nie mogę zginąć choć straszna jest siła ta

Ja i moja odwaga, dziwko, to nie zatrzymasz nas

Lecą zwały śniegu, biegnę ile sił mam w nogach

Do szczeliny w skale, tam się przed nimi schowam

Góra myślała, że upadnę i prysnę

Ale to co nas różni to jest to, że ja naprawdę myślę

Szczelina schronienia mi daje

Kiedy umilkły huki pewnie na skalę staję, trzeba iść dalej

Słońce wzeszło, wnet blask odsłania szczyt i jego pięknotę

Teraz jeszcze bardziej wiem, że chcę to mieć

O tak długiej wyprawie ja nawet tu nie śniłem

Gdy wrócę przyjaciele spytają mnie gdzie byłeś?

Na drodze mam jaskinię, pewnie wchodzę w nią

Nie mam pochodni, ale smak sukcesu rozgrzał moją krew i polał ogniem ją

Po ciemku idę z lodu słupy koną

Ale gdy dotykam ich lodowate kolumny płoną

W końcu wychodzę, czuję przestrzeń, lodowate powietrze

Jest rześkie, zostało parę kroków w górę jeszcze

Na dole zostawiłem wszystko, to jest fakt

Rodzinę, miasto i ten jebany hajs

Ale teraz nie obchodzi on ej, w ogóle tu mnie

Jestem na górze na szlaku, po czek pójdę później

Palce mi zamarzły, zesztywniał cały kark mi

Nie martwi mnie, że do krwi zdarte całe barki

Bo szczytu mnie korona woła

Wszystko co przeżyłem na dole to szkoła życia, to jest nowa szkoła

Stawiam nogi na K2, w dole majaczą coś małe widma

Rozkładam ręce jakbym rozpościerał białe skrzydła